Bir çiftçiyi düşün. Sabah erkenden kalkıp tarlasına gidiyor. Güneşin altında, rüzgârda, kimi zaman çamurun içinde, bazen de buz gibi havada çalışıyor. Günün sonunda yorgun ama içi rahat. Çünkü ne ekip biçtiyse, hepsi kendi ambarına gidiyor. Eğer toprağa zamanında bakmadıysa, tohumu doğru seçmediyse ya da ilgisini eksik bıraktıysa, karşısına ne çıkarsa çıksın, kime ne diyebilir? Sonuç … Okumaya devam edin Travmayı ”Karma” Sanmak